Hayatta bu sözü felsefe edinmek ne güzeldir diye düşünüyorum. Zaten susmak en büyük erdemdir. İnsan her daim hayatına geçiremiyebiliyor elbette ama asgari düzeyde de olsa, bunu yaşamaya çalışmak gerekir diye düşünüyorum. Ancak o zaman ruh huzur buluyor test edildi onaylandı tarafımdan yer yer. Konu ne olursa olsun karşıdakinin çirkinleştiği yerde, o konuyu da, o muhabbetti de, o kavgayı da bitirmek yerinde olacaktır. İnsanca mücadelenizin anlaşılamayacağı yere gelmişsiniz demektir. Kapatmakta, yoksaymakta, silmekte ve görmemekte her daim fayda vardır. Geçen bir arkadaşımın canı çok sıkkındı. İyi tanıdığı ,ancak sevmediği birinden bahsetti, anlattı anlattı anlattı uzun uzun.  Yazık değil mi sana ? Hem nefret ediyorsun, hem onu bu kadar diline doluyorsun, gıybetini ediyorsun. Değer mi onun için Allah’la aranı bozmaya?  Madem bu kadar çirkin, madem bu kadar sevmiyorsun düşünme, yoksay. Bu çok güzel bak bu da denendi tarafımdan diyorum hoşuna gidiyor.

Ayrıca edep insanın hamurunda olmalı. Eğer varsa eninde sonunda edepli yaşanıyor, ama yoksa öyle gelmiş öyle gider çaresi bulunmuyor. Hele  kalpte de,  tahkiki iman değil, taklidi iman olunca… Geçen bir yerde okudum, çok hoşuma gitti şöyle diyordu.

” Hamurunu bildiğim insanların şekilleriyle ilgilenmiyorum artık”

Hasılı edebini ve hamurunu az çok bildiğimiz insanlardan yılan görmüş gibi kaçmak gerekir. Bazen öyle yaparsınız yine de istemediğiniz ot burnunuzun dibinde biter, ama siz yine de  kararlı olun öyle oldukça eninde sonunda anlar ve  sadece olması gereken yere gider, ottan anlayanlar meclisine…

Allah yüreklerimizi pak eylesin gerisi kendiliğinden geliyor. Ve diyor ki Mevlana ” Şu içinde bulunduğun tek anlık ömrünü fırsat bil ve onunla meşgul ol. Ne geçmişe üzül, ne geleceğinden kork. Takılmak kaybetmektir. Her kapıyı açan ruha teselli veren tek şey duadır. Dilinde duası olanın, hiçbirşeyden endişesi olmaz. Belki sadece affedilmekten, o da kulluğun en güzel korkusu.

Selam ve dua ile.

Bunlar da ilginizi çekebilir:

• en güzel tesettürlü çocuklar

Mekan eşsiz… Allah dostlarının kokusunun sindiği, maneviyatlarının dolaştığı yerler her daim güzel olur.

Ve ben o tat damağımda kaldığından, dün işyerinden -hemde mesai saatinde- yüreğimin çektiği yere gitmek istedim. Bir camide, Allah dostalarından birinin yakınında bir yerlerde içimi dökmek, duaya durmak istedim. Eşsiz bir duygu, lezzet dolu. Yine çok güzeldi tabii, ama o gün ki gibi değildi. Çünkü, bir güzellik yaşıyorsanız, onu sevdiklerinizle yaşayınca tadı çıkar, tarifsiz mutluluklar bırakır avuçlarınızda, yüreğinizde.

Yalnızdım, ama sevdiklerime doya doya dua ederek onları yanımda hissetmek istedim. Bir camide uzun uzadıya namaz kılmanın tadını yaşadım uzun bir aradan sonra tekrar. Herşey yine çok güzeldi. Ama Hamzam yoktu yanımda, zaten havada yağmurluydu belki imkan dahilinde de olsa, Hamzayı buraya getirmeyecektim. Ama senin olmanı çok istedim orada, hava yağmurluydu, su sesi ney sesine karışmış yüreğime doğru yol alıyordu. Ve ben o ney sesini  seninle dinlemeyi o an çok istedim.

Hani sen bana, nasılsa hep sol yanımdasın, onun haricinde sağ tarafımda da dur ki, orada da ol dersin ya, yine sağ tarafında bir yerlerde olup, seninle o havayı teneffüs etmek istedim. Sanırım buna özlem diyorlar. Sanırım öyle bir ruh halindeyim, ama olsun ben hep seninleyim Allah’ın izniyle. Yürek bazen bütün mesafeleri  kırıp geçirir,  tıpkı kırılıp geçtiğinde bütün mesafeleri koyduğu gibi bile isteye…

Allah yüreğimizdeki mesafeleri arttırmasın sevdiklerimizle.

Gariptir ama çocuk aklımızla bile, o kadar cahil ve onursuz değildik. Şimdi bakıyorum da yaşı büyük, kafası küçük insanlara dostluklar, arkadaşlıklar bitince, hatta evli insanların bile ayrılıklarına bakınca, insanların nasıl dilenci moduna girdiklerini görüyorum. Birbirlerine verilmiş duygularla alınan her şeyi, bir dilenci edasıyla çarşı pazar gezip satıp kar elde etmek için uğraştıklarını, bir de yalanları var, sadaka diye vereceğiz. Çoğu sadakanın S’sini hayatına yerleştiremeyen insancıklar. Çocuklar kadar onurlu insanlar olsak diyorum. Dilenci beyinli olamasak değil mi? Sadaka bile olsa başkasına ait birşeyleri verirken ne kadar cömert olduğunuz görüntüsü mü vermeye çalışıyorsunuz. Neden büyükler çocuklar gibi onurlu olamıyor bazen anlamıyorum.

Şahsen biterse dostluklar, arkadaşlıklar, evlilikler her ne ise, ben minnet edilmemesi gerektiğini düşünenlerdenim.  Bir kadınla konuşuyorum zamanın birinde, eşim beni bırakırsa ortada kalır, bir çulu bile olmaz diyor, şaşırıyorum demek ki, çoğu evlilikte bile, bu minnet yatıyor diye düşünüyorum. Neymiş, kadının ailesi zenginmiş kadının dediğine göre, dolayısıyla eşi ona muhtaçmış ne acı. O sırada ne kadar şanslı bir insan olduğumu düşünüyorum, şükrediyorum. Böyle bir bağ ve korkuyla bana bağlı bir insan olmadığı için.

İçimi acıtıyor çevremde gördüğüm böyle olaylar. Birbirinin suratını görmek istemeyen insanların, bir zamanlar birbirlerine bağışladıklarını, sonra utanmadan satması gibi şeyler. İnsan kişiye ait hiçbirşey görmek istemeyebilir, çok normal, alır çöpe atarsın. Öyle yaptığım çoktur, çünkü o insanın benim için çöp kadar değeri yoktur ve bana göre değer vermediğim bir insana ait olan şeyde çöpten öte değildir. Doğru olan budur bana göre. Hatta bazen de öyle olmuştur ki, gerçekten çöpe attığım halde herşeye rağmen rencide olmasın diye çöpe attığımı bile söylememişimdir. Bir şeyler tükenirken bile insan insan olmalı. İnsanca anılmalı.

Çocukken hiç böyle kavgalara şahit olmamıştım. Her şey bütün temizliğiyle yaşanırdı. En güzeli de edeplice biterdi. Peki biz büyükler neden böyleyiz. Hırs, kıskançlık, öfke, daha bir yığın duygu bunların altında yatan sadece bunları beslemeyi biliyoruz çünkü. Ne kadar zavallıyız.

Mesela hiç anlamam bir zamanlar iyi kötü konuştuğum insanlardan bazılarını sonra görünce neden midem bu kadar çok bulanır, tiksinirim. Ama kendimi şanslı hissederim,  ya hala konuşuyor olduğum insanlardan olsalardı diye düşündüğümde.  Bu da insani bir duygu demek ki.

Karşı taraf tiksindirmişse şayet, miden bulanmıyorsa garipsindir zaten. Neyse bunlar dünyevi şeyler Allah çirkin insanlarla  hiçbirimizi  bu dünyada da, diğer dünyada da bir araya getirmesin, dua saati olsun da dualarımız kabul olsun inşallah. Gerisi boş.

Bunlar bu duygular nerden geldi aklıma bugün, aslında bir kaç günlük bir düşünce yığılması, oğlumla gittiğim müzik okulundan çıkıyorduk. İki çocuğun sevimli kavgasına şahit olduk, onları izledik, aralarında geçen konuşmalar bana bunları düşündürttü. Çok temizdiler kavgada bile.

Zaten adam dediğin kavga da belli olur değil mi?

Bir insanın ne kadar şerefli olduğunu hakikaten kavga da anlarmış insan ve ne kadar şeref- ..z olduğunu…

Ve şunu anladım ki hayatta,  insan onurunu inciten herkese karşı mücadele etmeli çünkü onur haysiyettir ve haysiyeti olmayan kişiler  haddini aşıyorsa haddi bildirilmelidir. En güzel bildirme de halini Allah’a arzetmedir ve dik durmaktır. Unutulmamalıdır ki, nice onursuz insanlar ve      şeref–…z kelimesinin hakkını vererek yaşayan insanlara bırakılmamalıdır  bu dünya.

Sevdiğiniz insanların kusurunu görmeden yaşamaya çalışmak gerekir bir de, teslim olmak,  bir insanın hala iyi olduğuna inandığınız yere kadar mücadele edin insan yanlarını ortaya çıkarmak için, ama iyi ve insan olduğuna inancınız kalmadıysa bırakın gitsin.

Onurlu olmak Hakkın karşısında aciz, Halkın karşısında dik durmaktır.

Olmayan yüzümü de seviyorum, bugün seviyorum herşeyi derdim kadar. Ama sevdiğim her şeye, derdim kadar uzağım.

Leyla’yı aramayı hala seviyorum, ama leylaya selam söyleyin durumundayım, hiç gözüm yok onda da. Kara geceler ortasında benim de ak alnıma karalar çaldı kalem. Kalemi de seviyorum bugün.

Her çirkinliğin karşısında asaletini bozmayan dilimi de seviyorum, bugün.

Birtek hiç hatır, hiç hukuk bilmeden, hiç hak bilmeden, insanlık bilmeden konuşan dilleri sevmiyorum.

Yine geldi de aklıma, yüreğim taş kesildi ben bugün hiçbir şeyi sevmiyorum.

Aşkıma kurban söyleyin, kirlenen insanların çirkin yüreklerinden sonra gökte asılı kalan bütün sevdalara benden selam söyleyin.

Siz  şafağa benden ecel söyleyin. Dilinde ve yüreğinde koskoca bir Tevhidle gelecek deyin.

Bunlar da ilginizi çekebilir:

• www tesetturblog com

Efendim

Yüreğim darmadağın parçalandım Efendim
Günüm karardı ilkin, gönlüm karardı sonra
Dünyaya hibe ettim, inandığım ne varsa
Günah kaldı elimde ve bir tövbe Efendim
Kapındayım tövbemi kabul buyur Efendim

Gözyaşlarım yol alsın, bırak aksın Efendim
Boğazımda düğümlenmiş derdim çıksın Efendim
Vuslatın yok nasılsa, hasretine yanayım
Çok görme bana Rabbim bu gece ağlayayım
Her gece gibi değil, kavrulup yok olayım
Kaybolayım bu gece, varlığına kurban et
Bu cana çok zulmettim, bu gece beni affet
Dünya koktu her yanım silemedim Efendim
Ben davanın kıymetini bilemedim  Efendim.
Düşmanım çoktu, ama, nefsim başta Efendim
Nefsim ruhuma karşı bir yarışta Efendim
Yalan oldu her yanım kula kandım Efendim
Dert doldu yüreğime zora kaldım Efendim
Gözyaşım sel oldu da, günahım yıkanmadı Efendim
Diken sardı her yanımı, güller küstü Efendim.

Uhud uzakta kaldı, Hendek bana darıldı
Bedir dağların ardı, gidemedim Efendim
Sızlamadı dişlerim Uhud’u andığımda
Nesibe olup, sana varamadım Efendim
Sümeyye gibi feda edemedim kendimi
Hamza olup, yüreğimi sunamadım Efendim
Yürüdüğün yollarda gizli gizli yıllarca
Vahşi olup, ardından bakamadım Efendim.

Ben sana meftun iken ne aldı beni senden
Bağlandı basiretim, anlamadım Efendim
Geçti kara bulutlar, içimde bir umut var
Ellerim semadan boş dönmesin Efendim
Ruhumu sen bilirsin, o hep senin Efendim
Ağladıkça gözlerim gönlüm bayram Efendim
Yüreğim kirlenmedi hala cömert Efendim
Bir canım var feda olsun kabul buyur Efendim
Ya sev kalbimi artık, ya sök çıkar yerinden
Vuslatı yoksa eğer hicret ettir Efendim!

Rabbimin hediyesi, gül yüzlü emaneti,
Seni ansın her daim, yeter bana Efendim.
Korkuyorum dünyadan, beni kurtar Efendim
Vuslatı yoksa eğer, hicret ettir Efendim!

Yer bir otobüs durağı.  Ben oğluma kavuşmak için otobüsün gelmesini bekliyorum, beklerken yaramaz bir çocuğun gözleri ilişiyor gözlerime. Gözlerime bir an bakıyor ve ben o bir anda ne çok şey anlattığını çok geçmeden anlıyorum. Çocuk yaramaz, ama öyle durgun bakıyor ki, öyle manidar, öyle uçsuz bucaksız duygularla bakıyor ki, benim zaten yüreğime ne dokunsa kanatır uzunca bir zamandır. Bundandır gözüm hep dalmaktadır, bir çocuğun gözünde hemen kaybolmaktadır.

Ne önemi var ki, benim yüreğimin hemen kanıyor olmasının ey çocuk senin yüreğindeki yangından sonra. Bu yangını anlıyorum biraz sonra…

Ben böyle dalıp giderken çocuk kayboluveriyor gözümün önünden,  ben nereye gitti acaba diye bakarken sağa sola, benden belki üç tane gibi görünen  bir kadın, bütün haşmetiyle çocuğu kapıp getiriyor durağın arkasından. Devede kulak derler ya anlam olarak olmasa da görüntü olarak o cüssenin yanında çocuk devede kulak görünümünde bütün cılızlığıyla. Teyzenin görünümünü dilime dolamak değil burada maksadım. Ama teyze maksadını o kadar aşarcasına dövüyor ki çocuğu, hani boyun posun devrilsin denir ya, burada demek istiyorsunuz, ama bu konuşmalara dilim dönmüyor. Yüreğim sızlıyor inceden inceye. Bakma çocuk, o gözyaşlarını akıtırken yanağından öylece, bana bakma çocuk, bakma! Kırıktır benim yüreğim, dayanamaz bakma… diye yalvarıyorum içten içe.

Hani ölmek istediğiniz anlar olur ya bazen, bir an bile olsa aldığınız nefesten hicap edersiniz ya, öyle bir haldeydim. Sadece o değil, bütün çaresiz çocuklar o bakışla karşımdaydılar sanki. Ve beni oğluma götürecek otobüs geldi , binmedim, binemedim. O çocuğun gözyaşını silmek istedim. Biliyordum ki ve emindim ki benim çocuğum şu an bu çocuk gibi değildi, hüzünlü değildi. Yaklaştım çocuğa yanındaki babaannesiymiş onu anladım çocuk babaanne diye ağlıyordu. Babaanne kolunu tutmuş  çocuğun, arkaya doğru kırarcasına çeviriyor. Çocuk bütün acısıyla bağırıyor sadece, karşı koyamaz ki.

Çocuğun canı acıdıkça teyze umursamadan devam ediyor kafa göz hak getire dövüyor, benim yüreğim dayanmadı  ve neden bu kadar güç uyguluyorsun be cahil insan diye müdahale ettim. Teyze bana baktı korkmadım mı korktum bakınca  dokunsa düşerim herhalde.  Ama korkumun yüreğime faydası yoktu  iyi ki de yok ve iyi ki de hiç olmadı. Tuttum çocuğun kolunu yanıma aldım, “sen ne alıyon benim torunumu, sen kimsin hele garışma  sen diye bağırdı” dinlemedim garşıtım.  Yüreğim çok kızgın ama dilim kızıp geri almada, çünkü çoğu zaman cahiller tarafından yanlış anlaşıldı sütten ağzı çok  yandı da… Derken “otur şuraya teyze” dedim bankı gösterip,  oturdu. Derdin neyse ben bir çare bulayım bu çocuğun bulamayacağı belli boşuna dövüyorsun . Hiç elin titremiyor mu için sızlamıyor mu ayıp değil mi? dedim.  Teyzeye edebiyat sökmez anlamaz da bunu biliyorum, konuşmamın ayarını değiştiriyorum, ayıp koskoca kadınsın ne yaptı sana da o kadar dövüyorsun dedim.  Bu çocuğa en azından şu an düzgün davranırsan, bu çocuğun elleri ellerine değer, diğer türlü vermem, vermem de vermem diye tutturdum. E kadının torunu gözünün nuru değil mi? Nuru dövüyor teyze. Belli ki nurdan anlamıyor. Beni çok yoruyor diye şikayete başlıyor. Eeee diyorum.” ne eesi öldürüyor beni peşinden koşmaktan”  ben eee diyorum yinee “ne esiii beni çok yoruyor “ anladım çocuk çok yorunca dövülürmüş. Büyük bir hayat dersi öğrendim.  Anladım diyorum sen de deminden beri bu durakta ki herkesi yordun biz de seni dövelim o zaman dedim “deli misin get işine gücüne delimi ne bu da beni buldu”  diye mırıldanıyor teyze. He ya seni buldum, ben bulurum zaten bu benim talihim dedim kendi kendime.  Çok akıllı sayılmam ama senin kadar deli değilim teyzeciğim dedim daha bir çocuğu böyle dövecek kadar aciz zavallı ve de deli olmadım en önemlisi de cahil olmadım Allah’a şükür dedim. Senin için konuşması kolay diyor kadın ve anlatmaya başlıyor. Çocuğun annesi ölmüş, babası da ortadan kaybolmuş, çocuk bu teyzenin cellat ellerine emanet edilmiş. O da emaneti böyle koruyor döverek.  Ama haklı bana konuşması kolay, onun da yanıyordur elbet yüreği, ama belli ki onun da sabrını tüketmiş yaşadıkları.

Doğru yerden beslenmeyince ruhumuz sabrımız da yetmez, gücümüz de.  Bak teyze diyorum, bu emanet diyorum, hesabı sorulacak. Kimbilir çok daha büyük günahlardan daha şiddetle,  şu çocuğa şefkatle davranmayışının hesabı sorulacak belki de. Bu hem çocuğa zarar hem kendine zarar ne düzelttin döverek, dövünce istediğini yapıyor mu yazık değil mi? Allah aşkına al çocuğu, ama Allah aşkına bak yapma bir daha böyle, bu senin düşmanın değil, kanın, canın. Şunun gözlerine bak ya, yüreğin sızlamıyor mu teyze? Herkes çocuğunu döver belki ama bir çocuk 6 yaşında bu kadar ağladığı yalvardığı halde bu kadar şiddetle dayak yememiştir herhalde, bu kadarı olmaz olmasın Allah aşkına, diyerek veriyorum çocuğu. Biraz sonra orada duran yaşlı bir amca geliyor, çocuğun elinden tutuyor teyzeyle konuşuyor. Çocuğun dedesiymiş kadından bayağı korkmuş ki, hiç sesi çıkmadı. İnsan da biraz yürek olmalı, adam olmak arkasından geliyor galiba yürekli olmanın. O adam ki, onca zaman alıp o çocuğu sahip çıkmadı ya, beş para etmez benim gözümde insan olarak saygı da duymam, adam da saymam. İnsanın yüreği tıfıl olmamalı bence yüreğimizi büyütelim biraz da değil mi? Erkekliğin onda dokuzu kaçmak ve saklanmaktır ya, o da öyle yaptı o süre boyunca. Onda dokuzunu gerçekleştiren çok da, kalan onda biri yapan yok. Kalan onda biri yürekli olmakta yatar, o da adam olmaya yeter.

Başka bir kadın bana “ sen neden karıştın, her koyun kendi bacağından asılır kızım” diyor bilgece. Haklısın da, biz koyun değiliz işte, koyun gibi sadece bakalım. İnsan olduğumuz için, bazı şeylere duyarlı olmamız lazım. O dediğini koyunlar yapar,  koyun arkadaşları kesilirken öylece bakarlar. Dedim ama kızdım, bir çocuk minicik bedeniyle o kadar dayak yiyecek biz koyunlar bakacağız. Zihniyete bak ya….

Benim derdim koyun da değil, adam olmayan adam görünümlüler de değil. Benim canımı acıtan sadece hayata bir sıfır mağlup başlayan o masum çocuk. Onun yarını, geleceği  ve onun gözyaşları. O günden beri boğazımda düğümlenen sızı.

Güzel çocuk sen benim Allah’ın izniyle hep dualarımda olacaksın, çocuğuma yaptığım her duanın içinde sen de olacaksın, Rabbim seni bana unutturmasın, ben mücrimin duası da olsa, belki sana yapıldığı için kabul olacaktır. Senin ellerinden tutamayacağım hiç, yardım edemeyeceğim, ama ellerimi her duaya kaldırdığımda sana söz içinde bir demet sen de olacaksın. Allah’a emanet ol. İçin ferah olsun, unutma ki, ağlayanlar elbet gülecektir. Sen kimsesizlerin kimsesine emanetsin için rahat etsin.  Allah’a emanet ol.

Bunlar da ilginizi çekebilir:

• tesettür nişan kıyafetleri

Bu arada sünnet faaliyetleri için hala uğraşıyoruz. Hem keyifli hem zormuş. Bütün kıyafetler birbirine benziyor.  İnternetten baktım içime sinmedi, fiili olarak bakmak gerektiğine inandım. Allah razı olsun arkadaşlarımdan, yardımcı oldular ve karar verdim, aldık dün. Yalnız karar vermek çok zor oluyor. Hepimizin ortak fikri lacivert olmaması, yani içinde lacivert olacak, ama beyaz yoğun olacak, aradık taradık en sonunda bulduk bembeyaz ve içinde lacivert olan, tam aradığımız gibi yani. Sırada şeker olayı var, arkadaşlar sağolsun oda kolay olacak gibi. Hamza’nın ağrıları geçiyor çok şükür. Ama çok güzeldi bu süreç. Bu sayede dokuz gün beraber doya doya evde vakit geçirdik Hamzayla. İnsanın çocuğuyla evde vakit geçirmesinden daha güzel bir şey yokmuş. Bazen insanın hayatı kördüğümlere takılıyor, bazen çorap söküğü gibi geliyor arkası herşeyin. Ama sorunsuz bir hayat; Allah beterinden saklasın  olmuyor. Hayatın tuzu biberi oluyor. Mesela bizim tuzumuz biberimiz aylardır Yozgat sıkıntısıyla başbaşa olmamızdı. Ama bir iki haftaya çözülecek inşallah, hasret bitecek…

Ben asıl şunu düşünüyorum. Sünnet bu kadar teferruat isteyen bir olaysa, Allah nasip ederse, düğün işleri artık nasıldır düşünemiyorum. Hiç de bilmiyorum bu işleri, arada gitmek gerekiyor, bu tür davetlere yoksa böyle benim gibi zorda kalabiliyorsunuz. İnternetten bakıyorsunuz, yapacağınız şey belli olduğu halde, programın belli olduğu halde, yine de acaba yanlış bir şey var mı ? Başka ne yapabilirim diye bakma gereği duyuyorsunuz. Neyse bakalım bizi sırada neler bekliyor.

Aslında her şeyi hallettik sayılır çok şükür. Hem de Ankarada sünnet şekeri diye hiç aramadığım halde en kolay şeker olayını çözdüm. Neyse Bu da geçer bütün güzelliğiyle.

Çocuğun mu var huzurun var diye bitirelim o halde.

Bunlar da ilginizi çekebilir:

• www tesetturblog com
• armine kayseri

Dünyanın ne getireceği belli olmaz ya, hep bir endişe vardı içimde, nasip olur mu acaba diye, düşünürdüm hep. En büyük hayalimdi, oğlumu sünnet ettirmek, ona kendi ellerimle hizmet etmek, nazını çekmek, hatta çok zorlasa da ve biraz korksam da pansumanını yapmak. Olsun Allah bana nasip etti ya bu yeter. Dedim ya, hep korkardım ömür vefa etmez de, bu süreci oğlumla yaşayamam diye. Allah’a binlerce şükürler olsun ki bana nasip etti. Çocuğumun bu zorlu sürecinde yanında olabildim. Bir hafta olacak neredeyse ama, bizim ki nazdan taviz vermiyor, biraz fazla mı şımarttım acaba? Gerçi olsun, o bir daha çocuk olmayacak ki,  o benim tek çocuğum, herşeyim, geleceğim, umudum onun nazını çekmekten daha güzeli yok bugün bana. Bunu biliyor kerata ve sömürüyor beni biraz, ne yapalım canı sağolsun. Hasılı herşeyiyle çok güzel tatlı bir heyecan bu sünnet olayı. Dinimizde olup da güzel olmayan şey yok zaten.

Sünnet sürecinde yaşadığım en zorlu anlarım ilk iki gece ve pansuman anları oldu. Oğlum iki gece çok ağrı çekti ve canı acıdığında ona  “Ya Şafii” demesini istedim benimle beraber, önce neden dedi sorguladı. Birşeyler söyledim dilim döndüğünce sanırım anladı, çünkü büyük bir teslimiyetle kendisi de demeye başladı. Uyandığında tekrar tekrar “Ya Şafii”  dememi istedi. Bir gece sanırım hiç uyumadan sabaha kadar “Ya Şafii” dedim şükürle karışık ve oğlum hiç yorulmadan bana eşlik etti.

Bu sünnet sürecinde çok önemli bir şey öğrendim; Hani derler ya sünnet olunca büyürmüş çocuk diye,  hakikaten büyümüştü oğlum, çünkü  sığınacağı yeri öğrenmişti. Bağırıp çağırıp sürekli ağlamak mızırdanmak yerine, benimle beraber “ya Şafi” dedi hep ve hep teslimiyetle dedi, sığınarak dedi, çaresizliğinin farkında olarak dedi. Sana şükürler olsun Rabbim, hayırlı bir şekilde bu süreci bize yaşattığın ve oğlumun inancını, teslimiyetini, seni bildiğini bana gösterdiğin ve bunu oğluma nasip ettiğin için. Rabbine sığınmayı öğrenmek, Allah’ın Hamza’ya Sünnet hediyesi oldu.

Ne derler sünnet çocuğuna Maaşallah değil mi? Her daim dememiz gerekir gerçi, onlar Allah’ın yeryüzündeki görünen melekleri. Hamza’ya da kırkbir kere Maaşallah. Darısı islami çerçevede nasip olacak şekilde bütün çocuklara inşaallah.

Bunlar da ilginizi çekebilir:

• www tesetturblog com
• istanbul setrems mağazaları
• oğlum sünnet oldu ve sığınmayı
• tesetturlu sünnet annesi kıyafetleri

Klasik söylemi bırakalım. Aslında kimseyle paylaşmıyorum. Kendim yazıp kendim okuyorum. Evet, son dönemde yazdığım yazılardan bahsediyorum. Açıkcası pek de okunmuyor. Sorun mu? Hiç değil.

tesettür blog

Peki nedir mesele?

Tesettür Blog‘a giren çıkan yok mu? Var, -bana göre- az değil, günde yüzlerce kişi. Peki ne yapıyor bu ziyaretçilerim?

Tuğba Venn Giyim 2011 Sonbahar-Kış Pardesü Modelleri, tugba venn pardesu, Bayramın 1. Günü, Açık Mağaza Peşinde, r1302 venn kap, Armine 2011 Yaz Eşarp Kolleksiyonu, Tekbir Giyim ve Mustafa Karaduman, Cumhuriyet Balosu ve Hayrunnisa Gül’ün Bordo Kıyafeti, Tesettür Nişanlık Modelleri 2011, Tesettür Fuarı ve Tesettür Modası Üzerine, Eşarp ve Fular Askısı EşarpAs gibi, tesettür giyim, veya pardesü, eşarp, elbise, tesettür modası! gibi, giyim kuşam konuları. Evet, hergün burayı ziyeret edenler yukarıya  birkaçını aldığım yazılar ve diğer benzerlerini okuyor.

Bunun haricinde son dönemde yazdığım, onlarca yazıyı çok daha az kişi okumuş.

Buradan şu sonuca varmak mümkün mü?

Tesettürlü bayanlar, sadece tesettür giyimle mi ilgilenir. Başka birşeyle ilgilenmezler mi?

Veya, tesettür bloglarında sadece kırmızı eşarp, 2012 tesettür modası, pardesü modelleri gibi, (bana) artık gına getiren sıradan tesettür blog yazıları mı olmalı?

Bizim dünyamız bu kadar dar mı? Bizim dünyamızda sadece kumaşlar mı var. Hoş, baktığım, arada ziyaret ettiğim, diğer benzer içerikli sitelerde tesettür modası!, tesettür giyimle ilgili yayınlanan fotoğrafların tesettür giyimle ilgi alakası nedir onu da anlamadım ya. Yurtiçindeki de aynı, yurtdışındaki de aynı. Son dönemin modası muhafazakar ailelere veya muhafazakar bayanlara hitap eden dergilerde farksız…

Çok mu acımasızım? Çok mu geri kafalıyım?

Tekrar soruyorum.

Tesettür Blog’larda sadece sırıtan mankenlerin sunduğu tesettür! elbiseleri mi olmalı? (Günahlarını almayalım, bazı arkadaşlar, yüzlerine bir kalp/yıldız atıp kendi fotoğraflarını/elbiselerini paylaşıyorlar. Bu da ayrı bir garabet.)

Tesettür Blog’da Başka Ne Yazılır?

Bunlar da ilginizi çekebilir:

• www tesetturblog com
• tesettür blog
• anne pardesü modelleri
• tesettür giyim blogları
• moda blogları tesettür
• pardesü modelleri
• blog giyim tesettür
• kırmızı eşarp 2012 tesettür modası pardesü modelleri
• tesettür nişanlık blogları
• tesettürgiyimden yazlık elbiseler

Bazen hakettiğimizden fazlasını verir bize hayat, bazen haketmediğimizi yaşatır… Ama senin sayende güzel insan, ben hep hakettiğimden fazlasını yaşadım.

Ben sana teşekkür ederim, dün yaptığın jest için ve bana yaşattığın her güzellik için.

Cennetin Olmak Şerefim

Eğildim güzel insan
Sevgin karşısında bugün bir kez daha.
Yok, “Abartma!” deme.
Abartmadığımı biliyorsun sende.
Bunu bir kez daha gösterdin işte
Ispatına ihtiyaç duymadığım halde.
Bir kez daha ezdin yüreğimi, benliğimi yücelterek
Sen her şeye rağmen, bana hep gel dedin
Bu yürek, hep senin dedin.
Sen beni, bana rağmen sevdin.

Sen hangi  iklimin muştususun dünyadan geçmiş
Sen benim raflarda aradığım aşkı yaşayansın
Sen hiç beklentisiz aşka kucak açansın
Sen beni yıllar boyu bensiz tek sevensin
Senin sevgin, sabrın kadar büyük güzel insan.
Ben ağır bir imtihanı verememiş bir kulum
Mağlubum.
Sen benim tek kazanmışlığımsın
Her şeye bedel…

Hani tarif ettiğin o adres vardı ya
içinde Cennet geçen.
Sen bana cennetin yolunu çizmiştin aslında.
Ben bilemedim.
Benim duygularım hala kırık dökük.
Ben toplayana kadar dağılmış duygularımı,
Beni o adreste yine bekler misin?
Yoluma çakıl taşları çıktı sevgili
Gelmeyi bilemedim
Ama mahcubiyetim ve  pişmanlığımla
Bir kez daha o adrese yol aldım,
geleceğim sevgili.
Ne zaman geleceğimi ben de bilmiyorsam
Yine de bekler misin beni?

Cennetim olur musun? demiştin
Olamadım sevgili
Çölümde vaham olur musun? demiştin
Olamadım sevgili
Gidelim dersem, kanatlarım olur musun? demiştin
Ayağıma prangalar vuruldu, gelemedim sevgili
Ben seni sevmeyi bilemedim sevgili.
Kalbim işgale uğrarsa rehberim olur musun?
demiştin.
Kalbim işgale uğradı olamadım sevgili
Ben olamadım sevgili…
Ama sen benim huzurum, sürurum, nurum oldun
Yolundan geldim, yolumu buldum.
Bana bir gül bahçesi gibi olan
yüreğini sundun.
Ben seni sevmeyi bilemedim sevgili.

Ve sen bugün, de bana,
Gökten umudunu kesmeyen kıraç tarlalar gibi,
benden umudunu kesmeden bekler misin beni?
Ben de seni beklerim güzel insan.
Ve Cennetin olmak,  o artık haddim değil
Ama bil ki şerefim.
Ve yine bil ki,
Gerçekten,
Cennetti seninle ayak bastığım her toprak
Cennetti her iklim ellerinde
Cennetti her gökyüzü gözlerinde
Cennetti gözlerin
Ve bu can gözlerine emanetti…

Sen bana benzemezsin
Emaneti korursun
Sen toprak gibisin, ama ben
Toprağı bırakıp, taşa tohum ekmeye
Meylettim
Beni affet güzel insan.
Bir kez daha sevgin karşısında, saygıyla eğiliyorum
Ve biliyor musun?
Ben artık Mona Roza’yı kıskanmıyorum.

Bunlar da ilginizi çekebilir:

• kırık dökük duygularım